Ok, ik hoef dus toch niet meer lang na te denken over de inhoud van mijn laatste post. Soms gebeuren er dingen die een antwoord geven op je prangende vragen. Zo komt de
'alles-is-liefde-crew' natuurlijk op een geweldig moment. Een beter slotakkoord (ik denk toch meer in muziek dan in film) is niet denkbaar voor mijn blog.
Ik ben met dit blog begonnen voor de cursus 23 dingen. En waar eindigen we? Dat weten we nog niet; het gaat meer om de zoektocht die inspirerend blijft en waarbij we van alles en nog wat tegenkomen, omarmen, verstoten en benutten. Maar wel een vervolg op die 23 dingen dus.
Ik heb dus ook maar eens even mijn gedachten laten gaan over de verschillende 'probleem-opties':
1. de klanten zijn ons probleem? Nee, dacht ik niet. Als het ons niet lukt om ze te bereiken, zijn zij het probleem dus niet. Het is natuurlijk mooi dat we inmiddels veel meer weten van het 2.0 leven. Maar tegelijk dreigen we wel in de 'kijk-ons-eens-goed-op-de-hoogte-zijn-van-al-die-dingen-die-u-allang-kent-en-gebruikt'-val te stappen. Da's een gevoel dat mij vaak bekruipt bij diverse pogingen van De Bibliotheek Nederland BV om klanten aan zich te binden. Teveel nadruk op het product en te weinig op het gemak voor de klant. Voor elk product en elke dienst een aparte naam die je vervolgens weer moet gaan uitleggen. No offense, collega's, maar wie heeft de naam 'al@din' bedacht? Wat is er mis met 'Ask a Librarian', in welke taal dan ook? Gemak dient de mens, en met gemak dienen wij de klanten.
Het gaat niet om of over ons, maar om wat klanten bezighoudt. Maak de bibliotheek en al het bijbehorende gemak vanzelfsprekend!
2. Onze collega's zijn het probleem? Dat ligt er aan. Je kunt natuurlijk vinden dat alle bibliothecarissen web 2.0-minded moeten zijn. Daarvoor hebben we in Hengelo ook met z'n allen 23 dingen gevolgd. Niet om er iedereen daadwerkelijk mee aan het werk te zetten , maar om er voor te zorgen dat mensen de klok hebben horen luiden (en met een beetje mazzel ook nog weten waar zo ongeveer die klepel zou moeten hangen) als we er een vervolg aan geven. Hoewel... Dat is niet helemaal waar, bedenk ik me nu. We kiezen er ook voor om een aantal toepassingen heel bewust bij verschillende teams neer te leggen en ze min of meer te verplichten er iets mee te doen..
Ook geen probleem dus, maar wel een kwestie van keuzes maken!
3. Onze bazen zijn het probleem? Ik kan niet voor alle bibliotheken 
spreken, maar in het verlengde van wat ik hierboven schreef: maak ruimte in je jaarwerkplan om een en ander uit te proberen. Maar wel vanuit de gedachte dat al die toepassingen een middel zijn en geen doel op zich. Tuurlijk, je moet een beetje weten hoe het werkt.
Maar je verzint vervolgens welke middelen het meest geschikt zijn om je doel te bereiken. Linksom of rechtsom. Je kunt gaan twitteren, je kunt op de markt gaan staan met een megafoon: maakt niet uit. Niet het een of het ander, maar het een èn het ander.
4. Wij zijn zelf het probleem? Nee zeg, ben je mal! Dan zouden we er toch niet aan begonnen zijn?
En dus? Eerst maar eens even een jamsessie en dan gaan bijschaven. Op elkaar ingespeeld raken. Niet een zootje freakerige sologitaristen zonder stevige ritmesectie, maar een strakke band. Die, en daar ben ik van overtuigd, ook de kunst van het weglaten beheerst.
Een paar keer repeteren en dan het podium op. Zonder schroom. Met passie en lol, want daar komen de mensen voor.
Misschien op toernee? Met roadies, tourbus en technische crew?
Ik waan mij al in de catacomben, wachtend op de aankondiging...
"Here they are, all the way from Overijssel...."
Soms wordt je gegrepen door muziek zonder dat je precies weet waar 't in zit. Dat gevoel had ik in ieder geval bij het beluisteren van Till The Sun Turns Blackhet tweede album van Ray LaMontagne. Een hees stemgeluid, niet helemaal voluit, vreemde arrangementen. Psychedelische folk? Of toch weer wat traditioneler?
